bu karara ve bakış açısına saygı duyuyorum
toplumun bize dayattığı şeyler var ve bu bizi iyice küçük parçalar haline getiriyor
hepimiz belli başlı sorumlulukları aldıktan sonra üstteki postlarda da göreceğiniz üzere(ben dahil) daha pasif kalıyoruz
kafamızda hep bir "aman başım belaya girmesin arkamızda çoluk çocuk var" düşüncesi doğuyor
eskiden arabayı öyle yatık kullanırdım ki arka camdan yan tarafı görürdüm
şimdi arkada otursam bile kemer takıyorum "bi tane mal şöförün hatasından ölmeyelim" diye
aile kavramı zaman zaman benimde sorguladığım bir şeyler
toplum biz bir şey dayatıyor ve hiç sorgulamadan kabulleniyoruz
bende tek çocuk var şimdi çok keyifliyim bütün dertleriyle ilgilenmeye çalışıyorum tüm gelecek planını onun üstüne yapıyorum falan
ama gel gör ki 2. çocuğu(kazara) yapan arkadaşlar da her buluştuğumuzda aynı soru "siz 2. yi ne zaman yapacaksınız?"
yapmayacağım, evlat edinirim belki ama sırf "aman bi kardeşi olsun olur mu öyle şey" mantığında ilk çocuğuma stepne mantığında 2. bir çocuk yapmayacağım
hatta bir kere çok zeki bacanağım "e oğlum ya birincisine bir şey olursa" diye bir cümle kurdu

adam kendisine teselli olsun diye başka bir hayat yaratmayı mantıklı buluyor..
uzun lafın kısası kimse evlenmek zorunda da değil çocuk yapmak zorunda da değil 1 kere geliyoruz şu hayata bence herkes bencil bir şekilde "nasıl daha güzel yaşarım?" sorusuna odaklanmalı ve onun için plan yapmalı
daha bu genç yaşında ihtiyacı olmamasına rağmen ev-araba-arsa-mal-mülk düşkünü tanıdıklarım var tek hayalleri 60 yaşında emekli olabilmek amk vizyonsuzlarının

bu arada 30 sene sonra evlere bu kadar çok talep olmayacak ve o evler alım gücüne göre çok ucuz fiyatlara el değiştirecek haberiniz olsun
çoluğa çocuğa bir şey bırakmak için yaşamayın çoluk çocuk ayakta durmayı öğrensin